Vertekend beeld

Als je naar de schilderijen van Maria Rijntjes de Leeuw kijkt, dan ervaar je een proces van voelen, kijken, gebaren, strelen en vechten. ‘Stoppen’, zegt zij heel stellig als ze over haar werk spreekt. Dat stoppen is een wezenlijk onderdeel van het maakproces. Zij start vanuit een gebaar, een streek, een kleur. Een open blik. En dan gaat de strijd beginnen. Natte verf, droge kwast, groot gebaar, intieme lijn, herkenbaarheid, abstractie, balans, spanning, stoppen? Nee door! Tot dat het goed voelt. Stoppen, Nú stoppen. Soms is dat snel. Soms duurt het jaren. Dat tekent het beeld.

Haar schilderijen hebben geen titels. Maar als Maria over haar werk spreekt, dan hoor je tussen de regels door bijnamen waaruit een diepe liefde spreekt. Zo zijn er bleekscheten, er is een viezerik, een lelijkerd, een monster, een architect. Pure liefde voor het maken en de materie. Ze heeft schildersmaterialen sans gène behandeld. En trekt zich niks aan van de schildergoden. Zo weet ze door te dringen tot de ziel van de verf en háár vertekend beeld.