Sinds 1986 wonen mijn gezin en ik in Terneuzen. Ik werd loods op de Westerschelde en het Kanaal Gent-Terneuzen, na een loopbaan als koopvaardijofficier.

Vrij snel daarna ging het hele gezin naar Toonbeeld. Muziek en beeldend; bij ons thuis deden we het allemaal. 

In 2003 dreigde Toonbeeld te verdwijnen en werd ik betrokken om te knokken voor het behoud. De gemeente Terneuzen besloot in 2016 om Toonbeeld te verzelfstandigen, een alleszins moedig besluit. Ik werd voorzitter van de stichting Toonbeeld om de verzelfstandiging te helpen verwezenlijken.

Tijdens corona werd echt duidelijk wat kunst en cultuur met mensen doet en daarop voortbordurend werd Toonbeeld een bloeiend instituut, misschien wel uniek in Nederland. Een geweldige samenwerking met “onze” mensen bracht dit alles tot stand.

Wat het meest trots maakt? Ondanks alle veranderingen biedt Toonbeeld nog altijd “de warme deken”.

Zo’n instituut moet je wel aanbevelen!